Літаратурна-музычная кампазіцыя “Зямля бацькоў, зямля святая!” праведзена ў Кажановіцкай бібліятэцы. Яна была прысвечана Году роднай зямлі.

Не пагарджаць родным, беларускім, шанаваць, бараніць, другім запаведаваць лепшае ў песеннай творчасці –- крэда фальклорна-этнаграфічнага калектыву “Пухаўчанка”, які быў створаны ў 1954 годзе. Сёлета ён адзначае свой юбілей -– 65 год.

На тэрыторыі нашага раёна меліяраваныя землі, як вядома, займаюць больш палавіны ў структуры сельскагаспадарчых угоддзяў. І менавіта на іх дзякуючы меліярацыі раён атрымлівае больш палавіны валавой прадукцыі раслінаводства.

На жнівеньскі Яблычны Спас пайшоў на вясковыя могілкі. У нас адведваюць месцы спакою продкаў на першы дзень Вялікадня і на Яблычны Спас. Мая сям’я трымаецца заведзенага. Заўважыў дзве акалічнасці. Першая, што на могілках былі толькі дзве жанчыны. Сталага ўзросту. А другая, заўважыў, як апошнія гады пабольшалі могліцы на свежыя жаўтапесныя насыпы-бугаркі.
Вяртаўся дахаты і пра гэта ўвесь час думаў. Адыходзяць людзі — і старога веку, і маладзейшыя, якім бы радавацца яшчэ жыццю. Але ж самотнасць і незапатрабаванасць, у дадатак — нецікавасць жыцця, якое вызначаецца ў вёсцы асабліва ў восеньска-зімовую пару, калі ніхто, бадай, і парог хаты не пераступіць, скарачае чалавечыя дні. Бо жыццё тут, як мне падаецца, без пазітыву. Проста цягнецца дзень да дня. А было ж, было тут жыццё! Сапраўднае.
Шкада, што не вернеш і тых традыцый, якія не сталі для выхадцаў вёскі і іх дзяцей абавязковым, — адведаць свае магілы на Вялікдзень ці на Спас. Шкада…
Пра цяжкія і лепшыя моманты з жыцця раней вялікай вёскі Вятчын, каб не згубіліся за часам сабраныя мной і мясцовымі краязнаўцамі крупінкі звесткак, хачу расказаць чытачам у гэтым апошнім, трэцім артыкуле з цыкла “Ты малітва мая, Вятчын!” (гл. нумары газеты №№61, 68, дзе мы вялі размову аб гісторыі і адукацыйных традыцыях старажытнага населенага пункта). Напісанае ж не знікае…

Еще в марте этого года жительница Могилева “помогла” разгрузить складские запасы Туровского консервного завода. И действовала при этом по довольно распространенной в преступной среде схеме.

Воскресный вечер для двадцатичетырехлетнего житковчанина неожиданно закончился довольно плачевно.

Желание продолжить банкет у жителя деревни Вересница превышало все пределы. Ради заветного стакана он пошел на преступление.

Неожиданный попутчик может принести массу неудобств, особенно в материальном плане. В этом пришлось на своем горьком опыте убедиться сорокадевятилетнему жителю деревни Милевичи, коротавшему время ожидания автобуса за стаканом вина со своим новым знакомым.

В конце минувшей недели радушно в торжественной обстановке в районном отделе культуры встречали гостью из Германии Хедди Миллер. Такой теплый прием культработники района госпоже Миллер устроили неслучайно. Его она заслужила своими добрыми делами в нашем районе.

Очередной декадник пожарной безопасности, который проводится на территории района, в очередной раз призывает жителей нашего региона еще раз обратить самое пристальное внимание к проблеме гибели людей на пожарах и пожарной безопасности в целом.

Бороться сообща призвана совместная белорусско-швейцарская программа по предупреждению лесных и торфяных пожаров “Равный обучает равного”, стартовавшая 20 мая.

На днях в детском садике «Колобок» состоялось необычное родительское собрание. И собралось на нем немало взрослых людей с тем, чтобы посмотреть возможности дошкольного учреждения и навыки детей.

Дарожна-эксплуатацыйнае ўпраўленне №111 –- адзін са старэйшых калектываў на Жыткаўшчыне, які бярэ свой пачатак у 1958 годзе. Тады ў адпаведнасці з рашэннем аблвыканкама з мэтай паляпшэння стану мясцовых дарог было арганізавана шэсць дарожна-эксплуатацыйных участкаў, у ліку якіх і ДЭУ-111 у Тураве. І звыш чвэрці стагоддзя спачатку ўчасткам, а затым упраўленнем кіраваў Васіль Жылан. А цяпер яго эстафету прыняў Мікалай Штукар, у падначаленні якога 67 рабочых і інжынерна-тэхнічных работнікаў.

На жнівеньскі Яблычны Спас пайшоў на вясковыя могілкі. У нас адведваюць месцы спакою продкаў на першы дзень Вялікадня і на Яблычны Спас. Мая сям’я трымаецца заведзенага. Заўважыў дзве акалічнасці. Першая, што на могілках былі толькі дзве жанчыны. Сталага ўзросту. А другая, заўважыў, як апошнія гады пабольшалі могліцы на свежыя жаўтапесныя насыпы-бугаркі. Вяртаўся дахаты і пра гэта ўвесь час думаў. Адыходзяць людзі — і старога веку, і маладзейшыя, якім бы радавацца яшчэ жыццю. Але ж самотнасць і незапатрабаванасць, у дадатак — нецікавасць жыцця, якое вызначаецца ў вёсцы асабліва ў восеньска-зімовую пару, калі ніхто, бадай, і парог хаты не пераступіць, скарачае чалавечыя дні. Бо жыццё тут, як мне падаецца, без пазітыву. Проста цягнецца дзень да дня. А было ж, было тут жыццё! Сапраўднае. Шкада, што не вернеш і тых традыцый, якія не сталі для выхадцаў вёскі і іх дзяцей абавязковым, — адведаць свае магілы на Вялікдзень ці на Спас. Шкада… Пра цяжкія і лепшыя моманты з жыцця раней вялікай вёскі Вятчын, каб не згубіліся за часам сабраныя мной і мясцовымі краязнаўцамі крупінкі звесткак, хачу расказаць чытачам у гэтым апошнім, трэцім артыкуле з цыкла “Ты малітва мая, Вятчын!” (гл. нумары газеты №№61, 68, дзе мы вялі размову аб гісторыі і адукацыйных традыцыях старажытнага населенага пункта). Напісанае ж не знікае…