Першыя крокі ў прафесію ўрача-псіхатэрапеўта паліклінікі Жыткавіцкай ЦРБ Дзіяны Міхальцовай

Ідзе чацвёрты месяц прафесійнай дзейнасці маладых спецыялістаў-медыкаў, якія прыехалі ў наш раён.

Пра адаптацыю на першым працоўным месцы распыталі ўрача-псіхатэрапеўта паліклінікі Жыткавіцкай ЦРБ Дзіяну Міхальцову.

– Родам я са Жлобіна, закончыла медыка-псіхалагічны факультэт Гродзенскага медыцынскага ўніверсітэта. У нашай сям’і ўрачоў не было. Але мне з дзяцінства падабалася ўсё, што звязана з медыцынай. Таму паставіла перад сабой мэту стаць доктарам.

– І выбралі такую цікавую спецыялізацыю.

– Урач-псіхатэрапеўт дыягнастуе і лечыць псіхічныя разлады і псіхасаматычныя станы, выкарыстоўваючы ў першую чаргу медыкаментозную і  немедыкаментозную (гутаркі, сэансы) тэрапію для ўзнаўлення псіхаэмацыянальнай раўнавагі. Ён працуе з дэпрэсіямі, фобіямі, панічнымі атакамі, няўрозамі, залежнасцямі, дапамагае пераадольваць стрэсы, вынікі нервовых зрываў і хранічнай стамляльнасці.

– Як вас сустрэлі ў нашай ЦРБ і прынялі ў працоўным калектыве?

– Цёпла, радушна. Прыезд на першае рабочае месца – адзін з самых хвалюючых момантаў у жыцці кожнага чалавека. І я не выключэнне.  Адразу, з першых рабочых дзён, улілася ў калектыў, таму што ўбачыла, што мяне акружаюць, па-першае, сапраўныя прафесіяналы, па-другое, нераўнадушныя калегі, якія самі калісьці былі маладымі спецыяліствамі і цудоўна ра-зумеюць, як часам чалавеку няпроста рабіць першыя прафесійныя крокі.

– Раскажыце, як прайшоў першы рабочы дзень.

– Калегі потым сказалі, што выглядала разгубленай, устрывожанай. Праз месяц стала больш упэўнена ў сабе, сваіх сілах і магчымасцях. У мяне ёсць ўтульны кабінет, у якім змяшчаецца ўсё неабходнае, каб ажыццяўляць сваю прафесійную дзейнасць. З дапамогай камп’ютара фіксую і захоўваю гісторыі захвор-ванняў, кірую раскладам прыёму пацыентаў.

– Як вы бачыце сваё будучае ў медыцыне?

– Аб вялікіх планах пакуль што не загадваю. Але цвёрда ўпэўнена, што лячыць – маё прызванне. Разумею, што яшчэ многаму патрэбна вучыцца, на практыцы можна сутыкнуцца з самымі рознымі і складанымі выпадкамі.

– Што вам у прафесіі цікава, лёгка, а што выклікае цяжкасці?

– Як доктару цікава прымя-няць тэарэтычныя веды на практыцы – мець зносіны з пацыентамі, ставіць дыягназы, назначаць лячэнне, дапамагаць, бачыць вынікі сваёй працы, набываць каштоўны вопыт, ажыццяўляць сучасныя падыходы. Мая задача – паляпшаць здароўе людзей і якасць іх жыцця. Так як у мяне яшчэ мала практычнага вопыту, часта ўзнікаюць цяжкасці з афармленнем медыцынскай дакументацыі.

– Ці ёсць у вас настаўнік? Наколькі эфектыўная яго дапамога?

– Так, за мной замацаваны загадчык паліклінікі Ганна Іванаўна Маслава. Гэта  вопытны і прафесійны спецыяліст, да якога магу звярнуцца з любымі пытаннямі. Ганна Іванаўна дапамагае адаптавацца на першым рабочым месцы, дзеліцца ведамі, вопытам, падтрымлівае ў складаных сітуацыях, пастаянна цікавіцца маёй работай.

– Дзіяна Ігараўна, раскажыце, як вырашылі жыллёвае пытанне?

– Здымаю кватэру, якуя знайшла зараней, да прыезду на работу. Аплочваць яе мне дапамагае ЦРБ.

– А зараз прафесійнае пытанне. Восенню, як вядома, часта з’яўляецца і абвастраецца сезонная дэпрэсія. На якія сімптомы трэба звярнуць увагу?

– Самы першы з іх – стамляльнасць, якая паступова нарастае. Тыя справы, якія чалавек выконваў лёгка, даюцца ўсё цяжэй, патрэбна прыкласці вялікія намаганні, каб зрабіць нават нейкую лёгкую работу. Наступны сімптом – апатыя, страта цікавасці да ўсяго таго, што раней падабалася і радавала, нежаданне што-небудзь рабіць. Могуць назірацца зніжэнне апетыту, праблемы са сном, саматычныя праяўленні, часты галаўны боль, негатыўныя думкі.

– Калі патрэбна ісці да спецыяліста?

– Пры любых сумненнях наконт свайго стану ці стану блізкіх людзей неабходна звяртацца да ўрача. Ён дапаможа выявіць, гэта асенняя хандра або клінічная дэпрэсія, якая патрабуе прафесійнага лячэння. Для прафілактыкі хваробы важна атрымліваць больш натуральнага святла, гуляючы на вуліцы, захоўваць рэжым дня, паўнацэнна спаць, рэгулярна займацца фізічнай актыўнасцю, прытрымлівацца збалансаванага харчавання.

Алена Жаўнерык

Фота аўтара