Мабыць, мала хто ў раёне не ведае выдатную верасніцкую спявачку і самадзейнага аўтара Лідзію Савічну Пятрычыц — яе цудоўнымі песнямі і прыпеўкамі захаплялася не адно пакаленне жыхароў не толькі сваёй вёскі, але і наваколля. Выдатны педагог, а цяпер ветэран педагагічнай працы па-ранейшаму жыве ў сваёй маленькай старасвецкай развалюсе-хаціне, у якой зімой бывае холадна, але ніколі не скараецца перад жыццёвымі нягодамі. Я да яе завітаў невыпадкова вясеннім надвячоркам: толькі-толькі яна і месцічы адзначылі паўвекавы юбілей удзелу Пятрычыц у мастацкай самадзейнасці. Гутарка наша цягнулася доўга, і толькі самыя цікавыя яе моманты прапаную чытачам “Новага Палесся”.

Памятныя дні вайны… Якія яны для тых, хто яе перажыў?

Сярод тых, хто быў узнагароджаны юбілейным медалём “65 год Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.” Акцябрына Грынько.

В нашем государстве на протяжении 2 лет отмечаются юбилейные даты — 65 годовщина освобождения Беларуси от немецко-фашистских захватчиков и окончания Великой Отечественной и Второй мировой войн. Эти юбилейные даты стали основой для нашей исследовательской работы.

Так уж сложилось, что в нашей семье очень много читают и родители, и дети. Даже не могу сказать, кто именно привил нам эту привычку: отец или мама. Дело в том, что все свое свободное время родители проводят именно за чтением книг. И если спросить о традициях нашей семьи, то главную из них и можно определить: чтение книг, их анализ, деление полученными впечатлениями, знаниями. Есть, конечно, любимые авторы, тематика… Нас объединяет всеобщая тяга к историческим темам. Мои старшие братья Женя и Саша так или иначе связали свои будущие профессии с историей…

Перед поступлением в старейший в Европе аграрный вуз Сергей Масло даже и не думал, что когда-то ему всерьез придется заниматься наставничеством. Но жизнь распорядилась иначе.

Цудоўны чалавек і добры працаўнік наш паштальён — Надзея Жыбурт. Працуе жанчына ў Ленінскім аддзяленні сувязі. І мяркуючы па тым, як яна выконвае свае прафесійныя абавязкі ў нашай вёсцы Малыя Сцяблевічы, наш населены пункт адносіцца да яе ўчастка, душа радуецца за такіх спецыялістаў.

У 1964 годзе ля вёскі Ленін спынілася геалагічная экспедыцыя. Мясцовыя жыхары прыветліва і цёпла сустрэлі яе членаў. Для Дзмітрыя Давыдзюка гэтая акалічнасць стала вызначальнай на ўсё жыццё. Тады ён, малады хлопец, закахаўся ў мясцовую дзяўчыну Марыю, і хутка згулялі вяселле. У 1968 годзе Дзмітрый Васільевіч уладкоўваецца на працу механізатарам у тутэйшае сельгаспрадпрыемства. Адразу ж праявіў сябе як працавіты спецыяліст, які дасканала ведае тэхніку і не церпіць заган у працы. Гэта дазволіла яму хутка ўліцца ў лік лепшых механізатараў гаспадаркі, яму сталі давяраць найбольш адказныя ўчасткі работы. Больш дзесяці гадоў працаваў камбайнерам.

Наш собеседник — Генеральный директор РУП «Гомельтранснефть Дружба» Сергей СОСНОВСКИЙ.

Аўтарытэтным чалавекам у вёсцы Грэбень з’яўляецца Любоў Варановіч. Яна заўсёды знаходзіцца сярод людзей,пастаянна адгукаецца на іх праблемы. Напэўна гэтая акалічнасць і адыгрывае важную ролю, што вось ужо напрацягу некалькіх гадоў запар аднавяскоўцы на сваім агульным сходзе даручаюць ёй быць старэйшынай сваёй вёскі.

Усё сваё жыццё Андрэй Якаўлевіч Сяргейчык ганарыўся тым, што нарадзіўся 7лістапада 1917 года. З’яўляецца равеснікам рэвалюцыі ў савецкі час было вельмі пачэсна. Разам з тым гэтая акалічнасць накладвала і пэўную адказнасць. Таму напрацягу многіх гадоў Андрэй Якаўлевіч сумленнай працай уносіў свой уклад у росквіт краіны, якая ўзнікла пасля Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі, а калі ўзнікла небяспека, бараніў сваю Радзіму ад ворага са зброяй у руках. Гэтая самаахвярнасць выклікана тым, што краіна, у якой нарадзіўся Андрэй Якаўлевіч, дала яму магчымасці для сваёй самарэалізацыі.

Юхневич Болеслав, как и многие его сверстники, мечтал о мирной и счастливой жизни: закончить школу, завести семью и заниматься любимым делом – сельским хозяйством. Но, к сожалению, судьба распорядилась иначе…

Адкрытае акцыянернае таварыства “Сатурн-1” — сучаснае прадпрыемства раёна, якое дынамічна развіваецца і сваёй прадукцыяй годна заяўляе аб сабе ў рынкавых умовах. Настойлівы і мэтанакіраваны кіраўнік і каманда прафесіяналаў смела заяўляюць пра сябе на ўсю краіну…

Пасля чарговага школьнага званка ў нашым класе ўсталёўваецца цішыня, кожны сядзіць, нібы мыш пад венікам. Адгадка такой напаўваеннай дысцыпліны простая: урок біялогіі будзе весці былы франтавік, настаўнік Мірон Апанасавіч Сарока.

Вось ён заходзіць у клас у хромавых ботах, у галіфэ і гімнасцёрцы, спрытна падперазанай рамнём. Вітаецца, ідзе да стала, акуратна раскладвае на ім журнал, неабходныя падручнікі і сшыткі. Урок пачынаецца.