Ведаю дакладна: найбольш паважаны ў звычайных вяскоўцаў чалавек — гэта ветэрынарны ўрач. Да яго ідуць за дапамогай і парадай, калі нешта здарыцца з хатняй жывёлай. Ветэрынар, адданы сваёй справе, ніколі не адмаўляе тым, хто мае патрэбу ў яго дапамозе. Гэта, без перабольшання, асаблівы чалавек, а яго нялёгкая праца выклікае захапленне і ўдзячнасць.

Умела, спрытна развярнуўшыся сярод лужын і пачарнелых гурбаў снегу, —вялікі жоўты аўтобус своечасова, згодна графіка руху, спыніўся на прыпынку. Таўканіна, гармідар, вясёлыя воклікі і жарты. Дачакаўшыся, пакуль чалавечае мора ўтаймуецца ў салоне, вадзіцель зачыніў дзверы і плаўна зрушыў з месца.

Аляксандр Торчык, механізатар КСУПа “Марохараўскі”, годна працягвае хлебаробскую справу сваіх бацькоў. Напэўна, няма такога ўчастка сельгасвытворчасці, дзе б не прыклаў свайго старання і ведаў Аляксандр Мікалаевіч.

Вясковы хлопец Міхаіл Сігай, ураджэнец Петрыкаўшчыны, яшчэ ў дзяцінстве засвоіў ісціну аб тым, што толькі працавіты чалавек, які жыве з мазаля і ўпарта ідзе да пастаўленай у жыцці мэты, можа ў рэшце рэшт стаць кавалём свайго лёсу і шчасця. У вёсцы, дзе ўлетку кладуцца спаць позна, а ў час касавіцы ці выгану кароў на пашу ўстаюць з першымі спевамі пеўняў, да такой высновы прыходзіш хутка. Вось таму ў школьныя гады і вырашыў цвёрда: трэба добра асвоіць адну рабочую прафесію і ўвесь час шліфаваць яе, бо нездарма кажуць, што няма межаў дасканаласці.

З даўніх часоў у нашай Беларусі ў высокай пашане быў культ сям’і. Старэйшыя, а затым і іх падросшыя нашчадкі мудра лічылі, што за сям’ёй, у якой лад і згода, і шчасце заўсёды коціцца, нібы след за колам фурманкі. У вёсцы дзеці шапталі адзін другому: “Глядзі, вунь пайшлі тыя дзядзька з цёткай, што хораша жывуць…”

На цяперашні час у Жыткавіцкім РАЎС працуе дваццаць участковых інспектараў. За апошнія два гады іх састаў абнавіўся на 80 працэнтаў. Таму працоўны стаж большасці гэтых супрацоўнікаў складае ад аднаго да трох гадоў. За прайшоўшы год службай участковых выяўлена 2360 адміністрацыйных правапарушэнняў, раскрыта 86 злачынстваў. За 2009 год адзін участковы разгледзеў у сярэднім каля трохсот заяў ад грамадзян.

Па выніках работы за мінулы год у ліку лепшых жывёлаводаў раёна стаіць і прозвішча Антаніны Віткоўскай. Яна працуе аператарам машыннага даення ў камунальным сельскагаспадарчым унітарным прадпрыемстве “Бялёў”. І працуе, як паказаў мінулагодні вынік, жанчына даволі нядрэнна. Летась ад кожнай каровы замацаванай групы яна надаіла па пяць тысяч дзвесце кілаграмаў малака.

Когда началась Великая Отечественная война Чешко Георгию Афанасьевичу исполнилось чуть больше 14 лет. Родился Георгий Афанасьевич 28 ноября 1926 г. недалеко от г.Пуховичи Минской области. В семье он был единственным ребенком. В 1944 году ушел на фронт защищать Родину. А через 27 суток воевал рядовым солдатом в Чехословакии, освобождал Прагу от фашистов.

В середине февраля 1989 года, как известно, из Афганистана были полностью выведены советские войска. Выводом 40-й армии руководил последний командующий генерал-лейтенант Б. Громов, который в числе последних перешел пограничную реку Амударья. Те грозные трагические восьмидесятые годы помнят многие воины-интернационалисты из нашего Житковичского района, которые принимали участие в боевых действиях на территории Афганистана.

Немало пришлось поколесить по военным дорогам и тропам Афганистана воину-интернационалисту Петру Пашевичу.

Столькі гадоў прайшло як савецкія войскі пакінулі Афганістан. Але і да гэтага часу не сціхае ў маім сэрцы боль ад заўчаснай і трагічнай гібелі сына Юры, які загінуў зусім маладым на той вайне.

У сёмым цэху Жыткавіцкага маторабудаўнічага завода панавала рабочая, дзелавая атмасфера, калі мы наведаліся туды разам з намеснікам дырэктара па эканоміцы і па арганізацыі ідэалагічнай работы Канстанцінам Савасценя. Работу наладчыкаў і станочнікаў, якія завіхаліся ля сваіх металаапрацоўчых агрэгатаў, кантраляваў намеснік начальніка цэха Анатоль Гарбарукаў, за плячыма якога немалы вопыт працы на мясцовым прадпрыемстве. Пасля нашай просьбы пазнаёміць бліжэй з прадстаўніком маладзёжнага пакалення, так бы мовіць, “станоўчым героем”, Анатоль Анатольевіч пасля маленькага роздуму падвёў нас да агрэгата, за ім упэўнена шчыраваў высокі, шырокі ў плячах юнак. Паспяваў ён працаваць адразу на трох станках.

У будынку паштовага аддзялення вёскі Хлупін заўсёды шматлюдна. Прыходзяць сюды мясцовыя жыхары не толькі за тым, каб атрымаць паслугі, што аказваюцца гэтай установай, але і за дапамогай пры вырашэнні сваіх надзённых пытанняў. I яе яны атрымліваюць, бо загадчыца аддзялення Ніна Точка, не толькі паштовы работнік, але яшчэ з’яўляецца і даверанай асобай, дэпутатам Перароўскага сельскага Савета.

В Калинковичское локомотивное депо его после срочной армейской службы привел родной дядя Николай Терентьевич, отработавший на железной дороге четыре десятка лет.