В Калинковичское локомотивное депо его после срочной армейской службы привел родной дядя Николай Терентьевич, отработавший на железной дороге четыре десятка лет.

Ад Жыткавіч да Беразіны, як кажуць, рукой падаць, не паспееш удосталь налюбавацца пералескамі ды бліскучымі ад снегу і сонца палеткамі, як трэба ўжо збочваць направа, дзе побач з шасейкаю своеасаблівай падковаю (няхай будзе на шчасце!) выгнулася, можна сказаць, у адну вуліцу вёска. Раней на павароце стаяла ўказальная шыльда, а зараз пры ўездзе як месціча, так і заезджага чалавека прыемна лашчыць вока з густам аздоблены знак з дрэва: “Беразіна”. Нібы новы пашпарт выдалі вёсцы, свежанькі, у якім яшчэ, што называецца, і прыгожае, пералівістае чарніла не прасохла…

Адразу агаваруся: у наш час іх дворнікамі называюць па звычцы, для большай зручнасці і паразумення. Бо як нам уяўляецца ранейшы, скажам, дарэвалюцыйны дворнік? Чытаем такі сказ: “На вуліцах высіліся цэлыя гурбы снегу, барадатыя дворнікі ў аўчынных кажухах і валёнках шырокімі драўлянымі лапатамі рассоўвалі іх з сярэдзіны вуліцы”. Так, дворнік у першую чаргу быў фігурай каларытнай. Да таго ж гэта быў паўнапраўны гаспадар двара, які меў ключы як ад падвалаў, так і ад гарышчаў, ад так званага чорнага, запаснога ўваходу.

Калі Давыд Ярмоленка расказвае пра вайну, дык сваіх пачуццяў не саромеецца. Час ад часу з-за слёз, што выступаюць на вачах пажылога чалавека, яму прыходзіцца перапыняць свой аповед, каб узяць сябе ў рукі. І няхай яго баявы шлях вымяраецца ўсяго толькі адной вайсковай аперацыяй, але на яго долю, як і іншых жыхароў краіны, выпала нямала пакут і гора ў тыя далёкія гады ліхалецця.

Анастасия Бандюк из тех пожилых людей, на которых посмотришь –- и сразу проникаешься добротой. Она такая была и по жизни. Словом плохим никого не одарила, всегда честная, на диво добросовестная, исполнительная и очень добрая –- именно так о ней и сегодня вспоминают ее бывшие коллеги. И именно они пожаловали в гости к бабушке Насте с тем, чтобы сказать ей добрые слова по случаю ее девяностолетнего юбилея.

Таленавіты беларускі народ не дарэмна здаўна прыкмеціў, што галодны чалавек, як да працы, так і да навукі не здольны. Для сістэмы адукацыі раёна тэма забеспячэння гарачым харчаваннем школьнікаў — надзвычай важная тэма. Значнасць яе добра разумеюць у гарадской гімназіі. Тут у сталоўцы працуе штат повараў-прафесіяналаў, якія не толькі ўмеюць смачна згатаваць, але і своечасова да стала падаць. Сярод іх і Таццяна Адамовіч.

Не один год трудится в Житковичском узле почтовой связи Анна Виноградова. Работает на подмене почтальонов, которые уходят в отпуск.

Пра такіх, як дырэктар КСУП «Людзяневічы» гавораць — чалавек справы. Ад прыроды ён надзелены магутнай энергіяй, талентам разумець і цаніць людзей, знаходзіць з імі патрэбнае разуменне і кантакт, і рабіць дабро, умее ў цяжкую хвіліну сканцэнтраваць сілу волі і прыняць правільнае рашэнне. Патрабавальны да сябе, строгі, але справядлівы з падначаленымі. У людзях найперш цэніць чалавечнасць і шчырасць.

Крыху больш за пятнаццаць гадоў таму назад прыехаў з далёкага Гродна працаваць участковым урачом у Людзяневіцкую амбулаторыю Эдуард Васільевіч Кацуба. Тактоўнасць, прынцыповасць, аптымізм, няўрымслівасць, натхнёнасць — вось няпоўны пералік рыс яго характару.

На адрас рэдакцыі газеты “Новае Палессе” нядаўна прыйшоў ліст з Бранска ад Аляксандра Віктаравіча Туцікава. Так склалася, што яго школьныя гады прайшлі ў ваенным гарадку, а затым і ў Жыткавічах. Ен закончыў сярэднюю школу №1 у 1973 годзе, быў сакратаром камітэта ЛКСМБ школы. Затым пакінуў родны горад. Так сталася — назаўсёды. Бацька з маці — Капіталіна Аляксееўна і Віктар Аляксандравіч — жылі на вуліцы Фрунзе, 60. Аўтар пісьма вельмі ганарыцца сваімі роднымі, якія, на жаль, пайшлі ўжо з жыцця. Асабліва — бацькам. Віктар Аляксандравіч Туцікаў працаваў у прафесіянальна-тэхнічным вучылішчы райцэнтра кіраўніком ваеннай падрыхтоўкі, узначальваў партыйную арганізацыю і, магчыма, савет ветэранаў.

Напрыканцы восені ў Новых Залюцічах праводзілі ў апошні шлях Івана Данілавіча Дарафея, апошняга ветэрана Вялікай Айчыннай вайны ў гэтым населеным пункце.

Першыя нашы словы і першыя песні — ад маці. Нават тады, калі было вельмі цяжка, спявала маці і плакала. Дзесьці грымела вайна, лілася кроў, а маці, схіліўшыся над калыскай, спявала-плакала: “Пасею гурочкі ў чатыры радочкі, не бачыла міленькага чатыры гадочкі”. У тыя далёкія пасляваенныя гады маці спявала разам з жанчынамі, ідучы на працу, працуючы, вяртаючыся дадому. І песня дапамагала жыць, працаваць, гадаваць дзяцей, марыць аб светлым будучым”, — гэтыя словы я пачула ад Таццяны Мікалаеўны Купрацэвіч, удзельніцы народнага фальклорна-этнаграфічнага гурта “Пухаўчанка”.

На звонок в дверь квартиры на четвертом этаже открыла седовласая женщина в спортивной одежде, вежливо пригласила: «Проходите, раздевайтесь». И сокрушенно вздохнула, вынуждено пожаловалась: «Вот с пяти утра вымакиваю воду в ванной. Горе, когда за работу берутся халтурщики, после них проблемы не решаются, а, наоборот, обостряются…»

Усё сваё жыццё Іван Максімавіч Шылаў прысвяціў пачэснай хлебаробскай справе. І ніколькі аб гэтым не шкадуе, бо яго праца прыносіла людзям толькі карысць.