Ад Жыткавіч да Беразіны, як кажуць, рукой падаць, не паспееш удосталь налюбавацца пералескамі ды бліскучымі ад снегу і сонца палеткамі, як трэба ўжо збочваць направа, дзе побач з шасейкаю своеасаблівай падковаю (няхай будзе на шчасце!) выгнулася, можна сказаць, у адну вуліцу вёска. Раней на павароце стаяла ўказальная шыльда, а зараз пры ўездзе як месціча, так і заезджага чалавека прыемна лашчыць вока з густам аздоблены знак з дрэва: “Беразіна”. Нібы новы пашпарт выдалі вёсцы, свежанькі, у якім яшчэ, што называецца, і прыгожае, пералівістае чарніла не прасохла…

Адразу агаваруся: у наш час іх дворнікамі называюць па звычцы, для большай зручнасці і паразумення. Бо як нам уяўляецца ранейшы, скажам, дарэвалюцыйны дворнік? Чытаем такі сказ: “На вуліцах высіліся цэлыя гурбы снегу, барадатыя дворнікі ў аўчынных кажухах і валёнках шырокімі драўлянымі лапатамі рассоўвалі іх з сярэдзіны вуліцы”. Так, дворнік у першую чаргу быў фігурай каларытнай. Да таго ж гэта быў паўнапраўны гаспадар двара, які меў ключы як ад падвалаў, так і ад гарышчаў, ад так званага чорнага, запаснога ўваходу.

Калі Давыд Ярмоленка расказвае пра вайну, дык сваіх пачуццяў не саромеецца. Час ад часу з-за слёз, што выступаюць на вачах пажылога чалавека, яму прыходзіцца перапыняць свой аповед, каб узяць сябе ў рукі. І няхай яго баявы шлях вымяраецца ўсяго толькі адной вайсковай аперацыяй, але на яго долю, як і іншых жыхароў краіны, выпала нямала пакут і гора ў тыя далёкія гады ліхалецця.

Анастасия Бандюк из тех пожилых людей, на которых посмотришь –- и сразу проникаешься добротой. Она такая была и по жизни. Словом плохим никого не одарила, всегда честная, на диво добросовестная, исполнительная и очень добрая –- именно так о ней и сегодня вспоминают ее бывшие коллеги. И именно они пожаловали в гости к бабушке Насте с тем, чтобы сказать ей добрые слова по случаю ее девяностолетнего юбилея.

Таленавіты беларускі народ не дарэмна здаўна прыкмеціў, што галодны чалавек, як да працы, так і да навукі не здольны. Для сістэмы адукацыі раёна тэма забеспячэння гарачым харчаваннем школьнікаў — надзвычай важная тэма. Значнасць яе добра разумеюць у гарадской гімназіі. Тут у сталоўцы працуе штат повараў-прафесіяналаў, якія не толькі ўмеюць смачна згатаваць, але і своечасова да стала падаць. Сярод іх і Таццяна Адамовіч.

Не один год трудится в Житковичском узле почтовой связи Анна Виноградова. Работает на подмене почтальонов, которые уходят в отпуск.

Пра такіх, як дырэктар КСУП «Людзяневічы» гавораць — чалавек справы. Ад прыроды ён надзелены магутнай энергіяй, талентам разумець і цаніць людзей, знаходзіць з імі патрэбнае разуменне і кантакт, і рабіць дабро, умее ў цяжкую хвіліну сканцэнтраваць сілу волі і прыняць правільнае рашэнне. Патрабавальны да сябе, строгі, але справядлівы з падначаленымі. У людзях найперш цэніць чалавечнасць і шчырасць.

Крыху больш за пятнаццаць гадоў таму назад прыехаў з далёкага Гродна працаваць участковым урачом у Людзяневіцкую амбулаторыю Эдуард Васільевіч Кацуба. Тактоўнасць, прынцыповасць, аптымізм, няўрымслівасць, натхнёнасць — вось няпоўны пералік рыс яго характару.

На адрас рэдакцыі газеты “Новае Палессе” нядаўна прыйшоў ліст з Бранска ад Аляксандра Віктаравіча Туцікава. Так склалася, што яго школьныя гады прайшлі ў ваенным гарадку, а затым і ў Жыткавічах. Ен закончыў сярэднюю школу №1 у 1973 годзе, быў сакратаром камітэта ЛКСМБ школы. Затым пакінуў родны горад. Так сталася — назаўсёды. Бацька з маці — Капіталіна Аляксееўна і Віктар Аляксандравіч — жылі на вуліцы Фрунзе, 60. Аўтар пісьма вельмі ганарыцца сваімі роднымі, якія, на жаль, пайшлі ўжо з жыцця. Асабліва — бацькам. Віктар Аляксандравіч Туцікаў працаваў у прафесіянальна-тэхнічным вучылішчы райцэнтра кіраўніком ваеннай падрыхтоўкі, узначальваў партыйную арганізацыю і, магчыма, савет ветэранаў.

Напрыканцы восені ў Новых Залюцічах праводзілі ў апошні шлях Івана Данілавіча Дарафея, апошняга ветэрана Вялікай Айчыннай вайны ў гэтым населеным пункце.

Першыя нашы словы і першыя песні — ад маці. Нават тады, калі было вельмі цяжка, спявала маці і плакала. Дзесьці грымела вайна, лілася кроў, а маці, схіліўшыся над калыскай, спявала-плакала: “Пасею гурочкі ў чатыры радочкі, не бачыла міленькага чатыры гадочкі”. У тыя далёкія пасляваенныя гады маці спявала разам з жанчынамі, ідучы на працу, працуючы, вяртаючыся дадому. І песня дапамагала жыць, працаваць, гадаваць дзяцей, марыць аб светлым будучым”, — гэтыя словы я пачула ад Таццяны Мікалаеўны Купрацэвіч, удзельніцы народнага фальклорна-этнаграфічнага гурта “Пухаўчанка”.

На звонок в дверь квартиры на четвертом этаже открыла седовласая женщина в спортивной одежде, вежливо пригласила: «Проходите, раздевайтесь». И сокрушенно вздохнула, вынуждено пожаловалась: «Вот с пяти утра вымакиваю воду в ванной. Горе, когда за работу берутся халтурщики, после них проблемы не решаются, а, наоборот, обостряются…»

Усё сваё жыццё Іван Максімавіч Шылаў прысвяціў пачэснай хлебаробскай справе. І ніколькі аб гэтым не шкадуе, бо яго праца прыносіла людзям толькі карысць.

Каму-каму а камбайнерам Аляксею Кошману і Івану Кошману з аддзялення “Верасніца” КСУПа “Агра-Прыпяць” за працу на сёлетнім жніве ніколькі не сорамна. У актыве гэтага сямейнага камбайнавага экіпажа 920 тон намалочанага зерня. Камбайнеры і са значна большым стажам не могуць пахваліцца такім намалотам.