Корж Валерий Николаевич. В настоящее время пенсионер МВД. Подполковник милиции. Уволен на пенсию в ноябре 1994 года с должности заместителя начальника отдела внутренних дел Житковичского райисполкома по личному составу.

Усё ніяк не мог узяцца за пяро, бо не хацелася верыць, не прымалі душа і памяць той недарэчнай думкі, што яго няма, што больш ніколі не сустрэнеш і не пагамоніш шчыра, як з братам, з ім – Сяргеем Меліным, проста Сярогам, Сяргеем Андрэевічам Канапацкім, нашым першым і апошнім вільчанскім генералам.

Вольга Іосіпаўна Рагалевіч з Дзякавіч — шчаслівая маці. І бабуля. І прабабуля…

Сёлетняя веснавая сяўба для механізатара КСУП “Чырвоны Бор” Мікалая Агіевіча першая ў яго працоўнай кар’еры. Але гэта ніколькі не бянтэжыць маладога хлебароба, бо ён настроены паказаць усё сваё майстэрства і стараннасць.

На малочнатаварным комплексе “Азяраны” адкрытага акцыянернага таварыства “Тураўшчына” працуе нямала спрактыкаваных жывёлаводаў, для якіх дабівацца высокіх вытворчых паказчыкаў з’яўляецца справай звычайнай. У ліку іх і Валянціна Смалянец, якая даглядае на комплексе маленькіх цялят.

Сразу оговоримся: в наше время дворниками их называют по привычке, для большего удобства и понимания. Ибо как нам представляется прежний, скажем, дореволюционный дворник? Это зимней порою бородатый мужик в овчинном тулупе и валенках, который широкой деревянной лопатой рассовывает высокие кучи снега по сторонам улицы. Да, дворник в первую очередь был фигурой колоритной. К тому же он был полноправным хозяином двора, который имел ключи как от подвалов, так и от чердаков домов, от так называемого черного, запасного входа.

За плечами этого молодого человека почти 15 лет нелегкого, беспокойного и порой опасного труда. Все они были исполнены достойной службой в милиции на различных участках Житковичского РОВД. В настоящее время майор милиции Сергей Куприянович работает старшим участковым инспектором административного участка №2, на котором проживает около двух с половиной тысяч человек.

Магазін №42 Жыткавіцкага райпа знаходзіцца ў цэнтры вёскі Мілевічы, цераз дарогу ад будынка мясцовага сельсавета. І як з надзеяй і даверам ідуць людзі ў Мілевіцкі сельсавет, ведаючы, што там ім дапамагаюць,так з бадзёрым настроем крочаць пакупнікі ў магазін “Прадукты”, упэўненыя ў тым, што попыт іх будзе задаволены, і яны не вернуцца адтуль з пустымі рукамі.

Яшчэ з самага дзяцінства дзякуючы маім школьным настаўнікам, асабліва Т. М. Ядранцавай, Г. Ф. Ігнатовіч, у мяне нарадзілася нястрымная цяга да друкаванага слова, якое, здавалася, створана не звычайным чалавекам, а асобай, валодаўшай найвялікшымі здольнасцямі, што мая галава ўцяміць ніяк не магла. Мне здавалася, што яно, друкаванае слова, не што іншае, як божае тварэнне. Вось чаму, пачынаючы з лемантара, я прыкіпеў да кнігі.

За свой пяцідзесяцігадовы стаж рабселькораўскай дзейнасці не раз былі ў мяне так званыя “адлівы і прылівы”. Вырашыў: больш не буду пісаць у перыядычныя выданні. Прычыны на тое былі аб’ектыўнага і суб’ектыўнага характару. Толькі на змену гэтаму заспакаенню заўсёды прыходзіла творчая актыўнасць. У ранейшым Тураўскім раёне выходзіла газета “Ленінскія заветы”, дзе друкаваліся мае матэрыялы. Тады я працаваў настаўнікам у Пагосцкай сямігадовай школе і адначасова вучыўся на завочным аддзяленні Гомельскага педагагічнага інстытута. І сваю педагагічную работу вырашыў не мяняць ні на якую іншую – мары жыцця не здраджваюць.

Калі сёння я нагадваю свае гады, а іх набіраецца ў жніўні ажно семдзесят пяць, то падаецца як багата пражыў. І гады гэтыя, і будучы мой юбілей – гэта даты і падзеі аднаго чалавека. А калі юбілей у газеты, то гэта ўжо прыкметны гістарычны летапіс эпохі. І пісалі яго ў маёй «жыткаўчанкі», у майго “Новага Палесся” старонкі гэтага летапісу на працягу 80-ці гадоў дзесяткі журналістаў і сотні пазаштатных аўтараў газеты. Прытым газета гэта давала многім пуцёўку ў самастойнае жыццё з адным запісам у працоўнай кніжцы канкрэтнай прафесійнай дзейнасці.

Не часта сустрэнеш чалавека, у працоўнай кніжцы якога значацца толькі кароткія запісы аб тым, што ўсё жыццё ён працаваў у адным калектыве, быў адданы адной раз і назаўсёды абранай справе. А вось Алена Цімафееўна Якубоўская, якая зараз знаходзіцца на заслужаным адпачынку, менавіта з такіх работніц.

Жыццё змалку не песціла Віктара Ярмаша – простага, зямнога хлапчука з вёскі Кажановічы.. Нарадзіўся ў 1938 годзе, таму басаногае дзяцінства прыпала на цяжкія ваенныя і пасляваенныя гады. Іх ў сям’і было трое дзяцей, бацька працаваў ездавым, маці таксама працавала ў калгасе.

Святлана Сяргееўна – пенсіянерка, але калі крочыць па цэнтральнай вуліцы нашага райцэнтра – Карла Маркса, то міжволі запаволіць сваю хаду насупраць двухпавярховага будынку рэдакцыі раённай газеты “Новае Палессе”, лагодным позіркам акіне шыбы тых аканіц, за якімі прайшло амаль усё яе працоўнае жыццё у сценах мясцовай друкарні.