Глядя на своих близких родственников, работающих в прокуратуре г. Минска, Виталий Маркевич тоже выбрал путь служению законности. Сначала начинал свою трудовую биографию в отделении дознания предварительного расследования, затем старшим оперуполномоченным уголовного розыска. А сейчас майор милиции Виталий Маркевич работает ВрИД начальника ОУР Житковичского РОВД.

Помогать людям – такое вот доброе призвание у Людмилы Ильинчик, социального работника Житковичского территориального центра социального обслуживания населения. Вот уже четырнадцать лет она заботится о пожилых людях деревни Рудня.

Учителем надо родиться. Именно. И никак иначе. Это о тех людях, кто учит, скорее, по призванию, по велению души своей, воспринимая учительство не только как профессию, но намного шире — как дело всей своей жизни. Именно такой знают Ольгу Анатольевну Морозову ее ученики, настоящие и бывшие. Заявляю это с полной ответственностью, ведь несколько лет назад, она, только закончив университет, — такая удача! — учила русскому языку и литературе и наш класс. С благодарностью вспоминаю ее уроки и сейчас. И не я одна…

Сама врач, жена врача и мать будущего врача – такая вот у нее тесная связь с медициной. Без малого тридцать лет отдала любимому делу заведующая лабораторией серодиагностики инфекционных заболеваний Валентина Кацубинская.

— Якую цікавую газету вы выпускаеце! Насычаную, багатую на розныя матэрыялы з розных сфер нашага жыцця. Дзякуй, што і ветэранам, старэйшаму пакаленню ўдзяляеце годную ўвагу! — гэтыя шчырыя словы сказаны некалькі месяцаў таму чалавекам легендарнага лёсу, лётчыкам, палкоўнікам ў адстаўцы, Героем Савецкага Саюза Рыгорам Кірылавічам Дзенісенка, ганаровым грамадзянінам горада Гомеля і Гомельскай вобласці. Тады Рыгор Кірылавіч вывучаў працу мясцовай ветэранскай арганізацыі з падрастаючым пакаленнем.

Было гэта некалькі гадоў таму назад. У вялікай зале раённага Дома культуры сваё майстэрства дэманстравалі самадзейныя і народныя гурты Жыткаўшчыны. Іх разнастайныя нумары, сцэнкі і імправізацыі суправаджаліся дружнымі, шчырымі воплескамі шматлікай публікі. Божа мой, які россып талентаў! Але асабліва запала ў душу выступленне частушачніцы Ніны фёдараўны Лінкевіч з вёскі Новыя Мілевічы, якой акампаніраваў на баяне яе сын Вячаслаў. Якія вясёлыя, гарэзлівыя частушкі гучалі са сцэны! Тады падумалася: а хто складае гэтыя “забойныя” прыпеўкі? Няўжо сама галасістая жанчына?

Без малога год Аляксандр Лахвіч сумяшчае службу выратавальніка-пажарніка, узначальваючы адзін з выдаленых пажарных аварыйна-выратавальных пастоў у вёсцы Мілевічы з грамадскай дзейнасцю выбранніка народа, дэпутата мясцовага выканаўчага камітэта. Зараз жа ён не толькі прыходзіць на дапамогу ў крытычнай сітуацыі, але і вырашае праблемы мясцовага насельніцтва, якое аддало яму свой выбарчы голас.

Проста немагчыма ўявіць паўнакроўнае жыццё такой вялікай вёскі як Мілевічы без мясцовага фельчарска-акушэрскага пункта. А пра яго тут даўно і далёка ідзе добрая слава, бо гаспадыня ФАПа Любоў Кочка – чалавек на сваім месцы, высокі прафесіянал сваёй справы, чулы, спагадлівы чалавек.

З сялянскай печы нетаропка на падлогу злез каранасты дзядуля. Ў мужчыне адразу ж адчувалася былая вялікая сіла. Звычайны селянін-паляшук.

Увлечение, которому Татьяну Воронец научила бабушка еще в раннем детстве, она пронесла через всю жизнь. Выбивать ковры, вязать крючком и спицами, вышивать и ткать – всем этим мастерски владеет женщина. И только с возрастом любимому делу стала уделять немного меньше времени – подводит зрение…

Нарадзіўся ветэран вайны і працы Блоцкі Аляксандр Яўстафіевіч 22 мая 1919 года ў вёсцы Верасніца. У майго бацькі, — успамінае ён, было пяць братоў і тры сястры, гэта тыя, якія дажылі да паўналецця, сям’я была вялікая. Нас жа ў бацькі было трое: сястра мая старэйшая Ульяна нарадзілася ў 1913 годзе, я — у 1919 г., брат Мікола 1923 года нараджэння, закончыў перад вайною 10 класаў, быў мабілізаваны ў армію і загінуў на Айчыннай вайне.

Шэсцьдзясят гадоў у каханні і шчасці пражылі муж і жонка Крукоўскія з вёскі Вятчынская Рудня. Нядаўна гэтая сямейная пара прымала шчырыя віншаванні з брыльянтавым вяселлем (60 гадоў сумеснага жыцця) ад прадстаўнікоў мясцовай улады, прадпрыемстваў, дзе працавалі віноўнікі ўрачыстасці.

Ён — карэнны жыхар вёскі, з моцнага, як кажуць, насення. Тут, у Вільчы, нарадзіліся, узмужалі і працавалі і бацька яго Мірон і дзед Дзям’ян. Якія зямлю аралі, траву касілі, ведалі плытагонскую справу і дзелавы лес, што сплаўляўся па Случы ў Прыпяць як да рэвалюцыі пры пане Агаркаве, так і потым пры савецкай уладзе надзейна ад сквапнага вока ахоўвалі. Бацька Мірон да ўсяго быў і нядрэнным вясковым лекарам. Засвоіў гэту справу ў час руска-японскай вайны ў Маньчжурыі. Гэта ўжо значна пазней, у Вялікую Айчынную, немцы ў яго чамаданчык з медыцынскім інструментарыем канфіскавалі. А ўнукам сваім, што па медыцынскай частцы пойдуць, завяшчаў, пакінуў у спадчыну грунтоўную энцыклапедыю прафесара Андрэеўскага “Школа здароўя”. Вельмі цікавае дарэвалюцыйнае выданне з добрымі ілюстрацыямі.

Аднойчы да мяне прыйшла жанчына. Яўгенія Рыгораўна Матвеец. Са сваёй крыўдай. Паведаміла: мая цётка – падпольшчыца, яе закатавалі фашысцкія нелюдзі, а на нядаўна адкрытым помніку ў рыбгасе “Белае” няма яе імя. Лічу, што гэта несправядліва…